Aptal Halk

Eskiden, İstanbul bu kadar kalabalık ve ıkış tıkış değilken, her mahallenin hemen herkes tarafından tanınan delileri olurdu. Belki hâlâ varlar ama kim görecek, kim duyacak… Bu delilerin bir kısmı “hebele hübülü” şeklinde, kimseye bir zararı dokunmadan takılırken, bir kısmı pek öyle uslu durmazdı; ağızlarından yakası açılmadık küfürler savrulurdu. Ama işte, göründüğü kadar deli değillermiş demek ki, kimseye doğrudan sövmezlerdi. Gider bir kahvenin önünde sabit bir noktaya bakarak “orospu çocuklarııııı! bacınızı s..eyim ulaaan!” diye bas bas bağırır, hiç bir tepkiyle karşılaşmazlardı. Sebep? Sebep deliyle deli olmamak değil, kimsenin o edilen küfürlerdeki sıfatları kendi üzerine almamasıydı. Herkes içinden ne kadar pir-û pak olduğunu düşünür, yanındaki adamın da pekâlâ az orospu çocuğu olmadığını geçirirdi aklından! En sonunda ya kahveci, ya ihtiyarlardan biri deliyi kovalar, bu tek taraflı garip ritüel de son bulurdu.

2002 ve 2007 genel seçimleri, cumhurbaşkanlığı seçimi ve referandum sonrası süreçten tutun da PKK, Ergenekon davası, türban ve parti kapatma tartışmalarının dâhil olduğu siyasi gündemin yarattığı tartışmalar biraz bu deli örneğini andırıyor. Küçük beyinli kimseler doğrudan birilerine yüklenmelerinden doğacak karmaşa sonucunda namusunu kaybetmek istemiyor. Bulunan çözüm ise basit; topluca sövmek! “x olanlar salaktır, bunlar böyle geri zekâlıdır, ne zaman bunların bir boktan anladığı görülmüş” gibisinden, aynaya karşı sövmek ya da rüzgara karşı tükürmekten farkı olmayan adice eylemlerde bulunmayı alışkanlık haline getirmişler. Diğer yandan, aynı o delinin sövdüğü kalabalık gibi, kendini de saldırdıklarından bağımsız, aydın, erdemli, onurlu bir yere yerleştiriyorlar. Geri kalanları salla gitsin! Nasıl olsa “ben ‘o’ partiye oy vermedim, ‘o’ ideolojiye düşman oldum, ‘o’ insanlardan tiksindim” değil mi? Demek ki “şerefimi muhafaza etmişim”!

 Yahu senin anan, baban, kardeşin, bilcümle akraban, arkadaşın, eşin, dostun, sevgilin, komşun da bu ülkenin insanı değil mi? Nasıl bu kadar rahat aşağılayabilirsin? Kibrin bu kadar yücesini firavun bile göstermedi dünyaya. Modern firavunlar olmaya hevesli ne çok insanımız varmış böyle? Bu nasıl bir kendini soyutlama, arındırma, temize çekmedir anlamak güç. Ne zaman bir seçim olsa ve bu sözde seçkin kitle istediğini elde edemese derhâl şu meşhur “Türk halkının yüzde şu kadarı aptaldır” geyiğine (ki bu söz gerçekten edilmiş midir, nerde ve ne zaman edilmiştir, gerçek oran hangisidir bilen yok) sarılıyor. Sadece kendisinin doğruyu bildiğine olan mutlak inancından dolayı çoğunluğun aksi tarafta yer almasını hazmedemiyor. Fikrî düzlemde azınlıkta olmak elbette yanlış tarafta durulduğu anlamına gelmiyor. Ki tarih bize göstermiştir ki çoğu büyük fikirler yerleşik ve yaygın inanca karşı girişilmiş büyük mücadelelerden doğmuştur. Fakat bu büyük mücadeleler asla “olm siz salaksınız lan, adamlar kömürlen soğanlan oy topluyor, satılmış şerefsizlersiniz, s…lmeye layıksınız lan siz!” şeklinde vücut bulmamıştı.

Dünyaca ünlü oyun yazarı ve döneminin aktif bir siyasi figürü olan Bertolt Brecht, partisinin kaybettiği bir seçim sonrası parti yönetimiyle değerlendirme toplantısına katılır. Herkes burnundan soluyarak halkın cahilliğinden, gerçekleri görememesinden, sosyalizmin yüceliğinden dem vurarak sinir krizleri geçirmektedir. Bu konuşmaların orta yerinde Brecht arkadaşlarına bakar ve ince bir alayla şöyle der; “arkadaşlar, hadi kendimize başka bir halk bulalım!”. Gördüğü her dindara “defol git İran’a!” her solcuya “siktir git Rusya’ya!” her Ermeni’ye, Rum’a, Yunan’a “ya sev ya terk et!”, her liberale “git Soros’un kucağına otur” demekten başka fikir üretemeyen insanlara önemle duyurulur.