Bazen

Sebepli ya da sebepsiz iç sıkıntılarına düşen ruhun, kendini avutmak için, yaşadığı zamana yüklediği anlam genellikle aldatıcıdır. Tutunacak bir dal ihtiyacının tezahürüdür. “Bazen” olur böyle.

Kendini hayat boyunca dimdik ayakta durmak, dağlar gibi aşılmaz görünmek ve denizler kadar derinmiş gibi göstermek isteyenler bile bu garip zaman aralığının pençesine düşmekten kurtulamazlar. “Bazen” içini burkan bir şey hissedersin çünkü.

Düşündükçe içinden çıkılmaz hale gelen sorunların midesinde alev misali çağladığını gören birisi, şelale gibi dökülerek ağlamakla volkan gibi püskürerek patlamak arasında gidip gelirken, bu zıt duyguların aynı anda bu kadar yoğun duyumsanmasına anlam veremez. “Bazen” beyni diline hükmetmekten vazgeçer.

Hayatı koluna dolayan, onunla dalga geçen, onu bir oyuncak gibi sağa sola fırlatan biri bile, karanlıkta indiği merdivenin son basamağına bastığını zannederek bir adımını daha boşluğa atanlar gibi sendeleyiverir. Halbuki düz zemindedir. “Bazen” ne kadar komik de olsa şakaya gülmez seyirci.

İnsan hür değildir. İnsan hür ‘olamaz’. İnsan hep kendini bir şeylerin esaretine bırakmak zorundadır. Ne olduğunun hiç önemi yok. Belki bir kadın/erkek, belki bir iş, belki bir inanç… Belki de evlat? Belki de anne? Belki de vatan? Ama “bazen”, tüm bunlardan azat oluyor insan. Özgür kalıyor. Ve o özgürlük anında -yine- kölesi olacağı şeylerin peşine düşüyor. Tek başına özgür olmaktansa saplantılarıyla birlikte köle olmayı tercih ediyor. “Bazen”.