Murat Menteş ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikâyesi

Daha dün gece telefonda Hakan’a şöyle diyordum: “Abi bu otel önü iftarlarıyla alakalı Murat Menteş’e ağız burun dalasım var ama iki tane Afili Filintalar eleştirisi yüzünden bile adımız kıskanca, özentiye çıktı ya; hepten tefe koyacaklar bizi”.

Lakin dayanmak ne mümkün! Biraz daha gaz alırsa yeni nesil Yaşar Nuri’ye dönüşmesi an meselesi olan İhsan Eliaçık önderliğindeki ikinci kuşak “Devrimci Müslümanlar” utanmadan bana İslam dersi veriyorlar. Böyle aniden ortaya çıkan, temelsiz, bir manifestosu olmayan, buna rağmen popüler kültürün cömert yardımlarıyla çığ gibi büyüyüp bir “harekete” dönüşen “oyunlardan” nefret ediyorum. Hem de ne oyun; Ece Temelkuran’ın, Tuna Kiremitçi’nin, Aylin Aslım'ın bir anda gerçek İslam’ın doğumuna yardım eden cefakâr ebeler rolüne soyundukları bir oyun!

Sosyalizm, Anarşizm gibi kelimelerin büyüsü her genç Müslüman entelektüeli bir süre meşgul eder, biliyorum. Bu etkileşimin kötü bir şey olduğunu da iddia edecek değilim. Hatta daha ötesi, adam akıllı bir sosyalizm anlayışının yaşadığımız dünya için en iyi ilaç olduğuna kalpten inanıyorum. Fakat bu ideal uğruna bir araya geleceğim insanların boyuna posuna bakmayı akıl edecek kadar da zekâ sahibi olmak gerekiyor. Bana sosyalizm ayağı çekenlerin nihai amaçlarını göremeyecek kadar kör olamam! Hayatları boyunca İslamla ilgili tek tepkileri kütük gibi oturup susmak olan bir takım isimler ne oldu da aktivist kesildiler? 

Ece Temelkuran kimdir Allah aşkına? Ekşi Sözlük yazarlarının şişirmekten uçan balona çevirdiği, üç-beş ağlak yazıyla “vicdan kraliçesi” ilan ettiği bu kadının iftar sofralarıyla ne işi var? Muz Sesleri gibi dünyanın en aptalca roman adlarından birine sahip olan kitabının haftalarca süren reklamı için harcanan parayla nelere ve kimlere yardım edebileceğini yazabilir mi bu vicdan ablamız? Şimdiye kadar hangi Müslümanın ne acısını paylaşmış da şimdi kalkıp zengin Müslümanların otel iftarları üzerinden inanç eleştirisi yapıyor? İnsanda biraz utanma, biraz edep olur… Yeni oyuncaklarıyla oynayan küçük bir kız çocuğu gibi yeni arkadaşlarıyla al takke ver külah takılması elbet bir yerde patlayacak.  Ve ben asıl konuşmamı o zaman yapacağım!

Tuna Kiremitçi… Yani neresinden tutsam bilmiyorum. Ha, “insanların kalbini nerden bileceksin” diyecekler için peşinen savunmamı yapayım, benim derdim Kiremitçi’nin dini inancını, iftar sofrasına oturmasını sorgulamak değil. Derdim, bu adamın edebiyat tarihimizin Elif Şafak’tan sonra en fazla ambalajlanmış, deliler gibi pazarlanmış ve bunun neticesinde ziyadesiyle palazlanmış oluşuna bakmadan anarşistlik taslamasıdır. Bi sus lan, kimsin sen? Daha düne kadar kitap eklerinin arka sayfalarında gözümüze sokulan gamzelerinle mi İslam devrimi yapacaksın? Ömrün boyunca gidip bir belediyenin iftar çadırında oturmuşluğun var mı da bu iftara koşa koşa geldin? (Hazret "din bezirganlarını rahatsız ettiğini" buyurmuş bir de twitter'dan. Karşıma geçsen seni bir rahatsız ederdim ama...)

İhsan Eliaçık’a gelince, kendisini çok fazla tanımamakla birlikte son dönem televizyon tartışmalarında sıklıkla boy göstermesi ve yerleşik İslam inanışlarına yönelik zoraki şerhleriyle nereye gittiğini anlamış bulunuyorum. Bakın bunu bir kenara yazın, Turgay dediydi dersiniz, ikinci Yaşar Nuri vakası var önümüzde. Her ne kadar üslupları ve kişilikleri çok farklı olsa da, akıbetleri aynı gözüküyor. Birilerinin çok ağır gazıyla şövalyeliğe soyunur, memleketi kurtarmak adına parti kurar, sonra da kıçının üstüne oturup Doğan medyasının kendisini kadın programlarına servis edeceği günler gelene kadar Posta gazetesinin bulmacalarını çözer evinde!

Veeee, Murat Menteş. Bu adam için ne demeliyim bilmem. Aylar önce Kafa Dengi programında “Romanlarımda tasvir yapmıyorum. Çünkü 2011 yılındayız, insanlar bir şehri ya da bir mekânı çok merak ediyorsa google’a girip gezebiliyorlar” dediğinde yazarlık yeteneğinin aşırı derecede süslü ve insana bir şey katmayan boş romanlara Selim Elim Sende, Aziz Tayfun Hüdayi gibi isimlerde karakterler sokuşturmaktan öteye gitmeyeceğini anlamıştım. Popülerlik suları yükselip paçalarını ıslatmaya başladığındaysa Aylin Aslım, Teoman gibi isimlerle yan yana gelebilmek, onlarla çok şahane dostluklar kurabildiğini gösterebilmek adına sessizce taklalar atmaya başlamıştı. Şimdi de bu yeni dostlarıyla birlikte bana iman öğretmeye soyunmuş. Kapitalizme ölüm! E ölüm elbette, gebersin s..tiğimin kapitalizmi de, be Murat Menteş, sen ne zaman bu makinenin dişlisi olmaktan emekliye ayrıldın? Daha dün Afili tayfasını da toplayıp Demirören’in tepesindeki Virgin Store’larda şovunu yapan Sünger Bob muydu? Cumhuriyet kitap ekine –ki dilinde Allah olan tek bir yazarı bile sayfasına koymaz o canlı türü- röportaj verirken şekilden şekle pozlar veren kişi Pikaçu muydu? Hayatın boyunca neyin çilesini çektin de şimdi kalkıp açlıktan ölenler üzerinden reklam yapıyor ve zerrece utanmıyorsun? Ece Temelkuran tarafından pohpohlanmakla mı büyük adam olacağını sanıyorsun? Bana oruç ve insanlık dersi verme, bana o insanlar için ne yaptığını söyle. “Senin” ne yaptığını söyle, kapitalizm esiri Müslümanların “ne yapmadığını” değil! 

Biliyorum ki size ne desem boş. Ya duymazsınız, ya duymazlıktan gelirsiniz, ya da ironi dolu, “ayar veren”, ama bir gram bile samimiyet içermeyen şeyler yazarsınız. Üslubuma takılır takır, söylediklerime kulaklarınızı tıkarsınız. Allah hepinize uyanmayı nasip eylesin.


[Yorumlar, mesajlar ve mailler sonrası ufak bir ekleme: Özellikle İhsan Eliaçık konusunda biraz ileri gittiğimi düşünen arkadaşlar var. Açıkçası öfkem dindikten sonra ben de o duyguya kapıldım. Fakat sabah kalkıp da kendisinin dün gece twitter'da bu organizasyona eleştiri getirenlere karşı, demagoji mi desem, ajitasyon mu desem bilmiyorum, saçma sapan karşılıklarını okuyunca daha da sinirlendim. Sırrı Süreyya ile işkencelerden geçmiş de, duvarları yıkıyormuş da, bağnaz kafalara karşı dik duracakmış da... Tam da tahmin ettiğim şeyi doğrular bir çizgide ilerliyor. Üstelik iş inada binmiş, sonraki iftarlara "çok daha farklı" isimleri davet edecekmiş, Allah'ın rahmetini sorgulamak bize mi düşmüş... Ne diyeyim, inşallah yanılan ben olurum.]


[Bir ekleme daha: İlki çok beğenilmeyince ikincisini çektim.]
.