Bizi Hep Ezdiler

Geçmişte yaşanmış ne kadar talihsizlik varsa “üzerine gitmek” yerine “altına yatmayı” tercih eden zümrelerin koro halinde söyledikleri acı şarkılar vardır. Bir çeşit “masumiyet sertifikası”. Olmadı “sevin beni” yakarışı. Hangisi işinize gelirse artık…

Dünyanın hemen her ülkesinde olduğu gibi yurdumuzda da zaman zaman (hatta çoğu zaman) demokrasi dışı yollara sapılmış; farklı ırk, din, siyasi görüş sahipleri arasındaki tartışmalarda devlet açık bir biçimde taraf olmuş ve bugün hatırladıkça yüzümüzün kızarmasına sebep olan birçok hadise cereyan etmiştir. Örneklemeye gerek yok. Birini gösterirsem diğeri eksik kalır. Gündemi takip eden ve yakın tarih hakkında az çok bilgisi olan herkes bunların neler olduğu iyi biliyor zaten. Detayları geçelim.

Evvela şunu kabul edelim; her ne kadar ağır aksak, eksik, dengesiz, emekleyen bir demokrasiye sahip olsak da, durumumuzun 10-20 sene öncesinden daha kötü olduğu söylenemez. Çok şey değişti ve değişmeye devam ediyor. Bu değişimin en büyük getirilerinden birisinin de “geçmişi sorgulama/geçmişten hesap sorma” olması gerekiyor. Peki bu hakkı devlet size verir mi? Vermez. Sen kendin alacaksın. Bastıracak, kamuoyu oluşturacak, sesini çıkaracaksın. Bunun için bir takım fedakârlıklar göstermen gerekiyorsa -ki gerekecektir- bundan kaçınılamaz. Hava bedava, evet… Ama özgürlük için bir bedel ödemek gerekiyor genellikle.

Olması beklenen bu iken, günümüz şartları geçmişi sorgulamayı, “neden böyle oldu” diye tartışmayı gerektirirken birileri niçin ısrarla “bizi çok fena ezdiler abi” sayıklamalarına girer ve üstüne bir de kendine yandaş arayarak toplu sünnet düğünü gibi ağlama şölenleri düzenler anlamıyorum. Hiç mi yumruğunuzu vuracak, tek başına ayakta duracak cesaretiniz yok? “Bize zulmettiler, bizi astılar, bizi kestiler, hakkımızı yediler…” diye dolanmaktan başka yapacak bir şey gelmiyor mu aklınıza? O “ezilen” toplulukların hiçbirine mensup değilim. Ne var ki bu yüzden devlet bize eliyle şeftali yedirmedi. Evet ya, öyle sanıyorsunuz belli ki. Sizin dışınızda kalanlar Osmanlı’dan kalma saraylarda yaşarken sizin suratınıza kuru ekmek fırlattılar değil mi? Zulüm sadece hapse atıp işkence etmekle olmuyor. Sırf 28 Şubat sürecinin bir kuşağın bilinciyle oynayıp yeni bir tür yaratması bile başlı başına zulümdür. Hrant Dink’i katledenlere destek olmak amacıyla siyah ciplerle mahkeme kapılarına dayanan ayıların üç numara traşlı kafalarını izlemek zorunda kalışımız da zulümdür. Ha senin bacağında sigara söndürmüşler, ha benim zihnime çivi çakmışlar!

Derdin mi var? Söyle! Haksızlığa mı uğradın? Bağır! Dayak mı yedin? Vur! Hakaret mi ettiler? Söv! Ama ne olur, Allah aşkına ağlama artık. Gel beraber meydanlarda lastik yakalım. Üç-beş mağazanın vitrinini indirelim. Anarşizm mi? Ona da eyvallah. Ama artık kimse geçmiş acılardan dolayı ağlayıp sızlamasın. Acı insanı susturur, gevezeleştirmez! Bu işin sonunun nerelere varabileceğini İsrail’den görüyoruz. Hayatlarını uğradıkları zulmü canlı tutmaya adamış, bu uğurda milyarlarca dolar para harcamış, romanlar yazmış, dev bütçeli filmler çekmiş olan o adi köpekler bugün dünyanın en zalim devletini kurmuş, kendilerine yapılandan misliyle daha ağır kıyımlar yapıyorlar ama yine de vaktiyle uğradıkları tecavüzlere ağlıyorlar! Hak aramak, hesap sormak ayrı şey, kendine yapılmış haksızlığın üzerine ideoloji inşa etmek ayrı… İşte bu yüzden kimse “Aha! Sen de bizdenmişsin yahu, hadi birbirimizin kıçını yalayıp gözyaşı dökelim!” pozlarına girmesin. Böylelerine denk gelince ağzının üstüne bir tane vurası geliyor insanın. Acı acıyı bastırırmış ne de olsa…

*      *      *

Ayrıca… Benim yazarak anlatabileceğimden çok daha fazlasını anlayabileceğiniz bir video paylaşmak istiyorum. Bu vesileyle Norman Finkelstein ile de tanışmış olursunuz.